18 listopada 2026 nginx wydał wersje 1.30.7 (stable) i 1.31.9 (mainline). Sama 1.30.7 poprawia dziewięć luk. Najgłośniejsza z nich, jedyna z publicznym działającym atakiem, to CVE-2026-123007: błąd w kontroli przepływu HTTP/2 z oceną 9,2 w skali CVSS 4.0. Podatne są wersje od 1.9.5 do 1.30.6 i od 1.31.0 do 1.31.8, czyli każdy niezałatany nginx od 2015 roku, w którym włączone jest HTTP/2. Nie trzeba żadnej szczególnej konfiguracji, wystarczy serwer, który przez HTTP/2 oddaje choćby pliki statyczne.

nginx w opisie wydania dziękuje za zgłoszenie firmie Xint.io. Lukę opisał też Stephen Fewer z Rapid7, który 18 listopada, w dniu wydania poprawek, opublikował analizę i działający dowód koncepcji (PoC). Do 19 listopada nikt nie zgłosił prawdziwych ataków.

Co dokładnie jest zepsute

HTTP/2 ma kontrolę przepływu. Klient mówi serwerowi, ile danych jest w stanie przyjąć, a serwer prowadzi licznik tego „okna” dla całego połączenia i dla każdego strumienia osobno. Klient może okno powiększyć ramką WINDOW_UPDATE. Protokół ogranicza okno do 2^31-1 bajtów.

nginx trzyma licznik okna połączenia w zmiennej bez znaku. Gdy anuluje zakolejkowane ramki DATA, oddaje ich rozmiar z powrotem do licznika i nie sprawdza przy tym limitu. Licznik może więc wyjść ponad maksimum. Wtedy sprawdzenie przy kolejnej ramce WINDOW_UPDATE (maksimum minus obecna wartość) daje wynik ujemny, który w arytmetyce bez znaku zawija się do ogromnej liczby (integer underflow), i nginx przyjmuje każde kolejne powiększenie.

Przy wysyłaniu danych ta ogromna wartość zamienia się w ujemny rozmiar, a ostatecznie w kopiowanie pamięci z gigantyczną długością. Rapid7 pokazało, że da się z tego zrobić kontrolowany odczyt i zapis poza buforem: odczyt zdradza adresy w pamięci, co pozwala obejść ASLR, a zapis nadpisuje wskaźnik do funkcji. W ich PoC kończy się to uruchomieniem dowolnego polecenia z uprawnieniami procesu roboczego nginx.

Atak według opisu Rapid7 idzie tak:

  1. Klient celowo wolno odbiera dane, więc ramki DATA czekają w kolejce serwera, a okna ustawia tuż przy maksimum.
  2. Ramka SETTINGS podnosi początkowy rozmiar okna strumieni tak, że ich okna przekraczają limit. RFC 9113 każe w takiej sytuacji zerwać całe połączenie błędem FLOW_CONTROL_ERROR, a nginx zamyka tylko strumienie i rozmawia dalej. Anulowane ramki oddają kredyt do licznika połączenia.
  3. Seria ramek WINDOW_UPDATE podbija licznik, aż sprawdzenie się zawinie.

Kogo to naprawdę dotyczy

Pokazany atak ma konkretne wymagania:

  • trzeba przepchnąć przez jedno połączenie około 128 GB danych HTTP/2; przy łączu 10 Gbit/s zajmuje to około 2 minut, przy 1 Gbit/s około 17, a poniżej mniej więcej 300 Mbit/s atak nie zmieści się w domyślnym godzinnym limicie życia połączenia,
  • PoC pokazano na obrazie Docker z nginx 1.31.8 na x86-64, z biblioteką glibc, która wybiera wersję memcpy dla procesorów z AVX-512; w innych układach ten sam atak może skończyć się tylko awarią procesu,
  • kod wykonuje się jako użytkownik procesu roboczego, nie jako root.

Opis CVE na stronie Ubuntu jest ostrożniejszy niż PoC: zwykle kończy się to awarią procesu roboczego, a wykonanie kodu jest możliwe, gdy ASLR jest wyłączony albo da się go obejść. PoC Rapid7 obchodzi go właśnie przez wspomniany odczyt pamięci. Sama awaria procesu roboczego też jest skutkiem, który może wywołać każdy anonimowy klient.

CDN albo reverse proxy, które samo kończy HTTP/2, na przykład Cloudflare z włączonym proxy, najpewniej chroni, bo według Rapid7 nie przeniesie do serwera ramek w postaci, jakiej potrzebuje atak. Chroni jednak tylko wtedy, gdy serwer nie przyjmuje połączeń z internetu bezpośrednio po adresie IP, a samo proxy nie jest niezałatanym nginxem. WAF i limity liczby żądań tu nie pomagają.

Dla typowej strony firmowej za Cloudflare ryzyko jest więc mniejsze, niż sugeruje 9,2, pod warunkiem że do serwera naprawdę nie da się wejść po IP z pominięciem Cloudflare. Z tym bywa gorzej, niż się zakłada: nasze własne serwery do tego tygodnia odpowiadały na HTTP/2 każdemu, kto znał adres.

W tym samym wydaniu nginx poprawił też inne luki, między innymi CVE-2026-123633 (użycie zwolnionej pamięci w HTTP/2, gdy brakuje worker_connections) oraz błędy w HTTP/3, resolverze, module poczty i module stream. Pełna lista jest na stronie z komunikatami bezpieczeństwa nginx.

Jak sprawdzić serwer

Paczki z dystrybucji Linuksa zwykle dostają łatkę bez zmiany numeru wersji. Ubuntu wydało poprawki 19 listopada (USN-9159-1): na 26.10 to paczka 1.30.4-7ubuntu1.2, na 26.04 1.28.3-2ubuntu1.13, na 24.04 1.24.0-2ubuntu7.20, na 22.04 1.18.0-6ubuntu14.23, a 20.04 dostaje poprawkę tylko w Ubuntu Pro. nginx -v dalej pokaże wtedy 1.28.3 czy 1.24.0, więc sprawdzać trzeba wersję pakietu:

nginx -v
dpkg-query -W -f='${Package} ${Version}\n' 'nginx*'
sudo nginx -t && sudo nginx -T | grep -n "http2"

Ostatnie polecenie najpierw sprawdza, czy konfiguracja jest poprawna, a potem pokazuje każde miejsce z http2, także w plikach dołączanych spoza /etc/nginx. Trafienia trzeba przejrzeć, bo grep złapie też http2 off; i komentarze. Jeśli nginx -t przeszedł, a grep nic nie znalazł, HTTP/2 w tej konfiguracji nie jest włączone.

Luka jest załatana, jeśli nginx ma wersję 1.30.7 lub nowszą w gałęzi 1.30, 1.31.9 lub nowszą w mainline, albo pakiet z dystrybucji jest w wersji z poprawką. nginx w kontenerach trzeba sprawdzić osobno: tam potrzebny jest nowy obraz i ponowne uruchomienie kontenera, aktualizacja na samym serwerze nic nie da. W NGINX Plus poprawione są 37.3.0.1 i 37.0.8.1, a wersje od R34 do R36 poprawki nie dostaną.

Jeśli po aktualizacji przeładowujesz nginx ręcznie, zrób pełny restart, systemctl restart nginx. Samo reload zostawia działający stary program.

Co, jeśli nie da się od razu zaktualizować

Tymczasowo można wyłączyć HTTP/2. Trzeba usunąć parametr http2 ze wszystkich dyrektyw listen i nie mieć nigdzie http2 on; (od nginx 1.25.1 ta dyrektywa może stać w bloku http i server). Uwaga: samo dopisanie http2 off; nie wystarczy, jeśli w listen zostało http2. W kodzie nginx parametr z listen włącza HTTP/2 niezależnie od dyrektywy. Po zmianie nginx -t, restart i sprawdzenie, czy serwer odmawia HTTP/2:

curl -skI --http2 https://twoja-domena.pl/ --resolve twoja-domena.pl:443:127.0.0.1 | head -1
curl -sI --http2-prior-knowledge http://twoja-domena.pl/ --resolve twoja-domena.pl:80:127.0.0.1 | head -1

W obu przypadkach ma wrócić HTTP/1.1 albo błąd połączenia, nie HTTP/2. Jeśli nginx słucha na konkretnym adresie, a nie na wszystkich, wpisz w --resolve ten adres zamiast 127.0.0.1. Powtórz dla każdej domeny na serwerze. Przeglądarki przejdą wtedy na HTTP/1.1, a strona może działać odrobinę wolniej, zwykle niezauważalnie. To zamyka obie luki w HTTP/2, ale nie resztę wydania, więc aktualizacja i tak jest potrzebna.

Jeśli serwer stoi za CDN, można też zamknąć porty 80 i 443 dla wszystkich adresów poza adresami CDN.

Jak to wyglądało u nas

Na naszych serwerach z nginx załataliśmy wszystko tego samego dnia, 18 listopada, zanim Ubuntu wydało poprawioną paczkę. Nie chcieliśmy czekać na backport, więc przenieśliśmy nginx na oficjalne repozytorium nginx.org z wersją 1.30.7. Od tej pory poprawki nginx przychodzą prosto od twórców, przy zwykłym apt upgrade, a my sami pilnujemy, co nginx.org zmienia w swojej paczce.

Przy takiej zmianie na Ubuntu jest jedna pułapka. Paczka nginx z nginx.org zastępuje ubuntową nginx-common i podmienia /etc/nginx/nginx.conf na własny, mimo opcji --force-confold. Nowy plik nie dołącza katalogu sites-enabled, więc po instalacji wszystkie strony znikają. Zrób kopię całego /etc/nginx i wpisz przywrócenie nginx.conf, nginx -t i restart w to samo polecenie co instalację, żeby strony nie zniknęły na dłużej niż czas instalacji.

Źródła: komunikaty bezpieczeństwa nginx, zmiany w nginx 1.30.7, analiza Rapid7, strona CVE Ubuntu, IONIX, Help Net Security.